Friet ís plantaardig, ooit volgt de rest...

In dit artikel:

In een reactie op een recente RIVM-nieuwsbrief stelt de auteur dat de eiwittransitie — de verschuiving naar meer plantaardige eiwitten — langzamer verloopt dan beleidsmakers zouden willen, vooral door hardnekkige consumentengewoonten. Als vleeseter geeft hij toe voorkeur te hebben voor klassiekers als vleeskroket en bitterbal, en vindt veel plantaardige look‑alikes teleurstellend omdat ze vlees proberen te imiteren in plaats van gewoon lekker te zijn. Enkele vegetarische varianten (zoals van Cas en Kas) kunnen hem wel bekoren.

Specifiek voor de frituurbranche wijst hij erop dat veel producten minder vlezig zijn dan gedacht: friet is plantaardig en sommige snacks bevatten maar weinig vlees. Zelfs de frikandel wordt door kenners als relatief duurzaam bestempeld. De vakvereniging ProFri moet volgens hem nadenken over die ontwikkeling — niet om meteen iedereen vegan te maken, maar om niet achter de feiten aan te lopen. Tegelijk waarschuwt hij dat te snelle veranderingen ondernemers kunnen vervreemden van hun klanten, want onderzoek toont dat de gemiddelde consument nog niet massaal overstapt.

Ook productontwikkeling kan de plank misslaan wanneer ontwerpers meer op ingrediënten, claims of marge focussen dan op smaak. Bij snacks draait alles om directe smaakbeleving: in één hap moet het overtuigen. Praktisch advies van de auteur: niet forceren maar geleidelijk handelen. Bied een paar écht lekkere plantaardige opties aan, presenteer ze normaal naast de klassiekers en maak geen preek van de keuze. De eiwittransitie is een lang traject — en in de frituur zijn ze gewend te wachten.